بین این دو مفهوم، یک نسبت عموم و خصوص مطلق وجود دارد؛ یعنی هر ندایی خود دعاست لیکن عکس آن صادق نیست. راغب اصفهانی در کتاب مفردات گوید: ((دعا مثل نداست مگر آنکه ندا گاهی فقط خواندن بدون ذکر اسم است ولی دعا بیشتر با ذکر اسم می شود.)) و در باب نون گفته است: ((ندا بلند کردن صدا و اظهار آن است و گاهی به مجرّد صدا اطلاق می شود.)) منبع: راغب اصفهانی: مفردات، به نقل از قاموس القرآن، ص 346.
برچسب‌ها: تفاوت, دعا, ندا

کلمه دعا و مشتقاتش که حدوداً بیش از 200 بار در آیات قرآن کریم بکار رفته است، از ریشه ((دَعَوَ)) و به معنی خواندن و حاجت خواستن و استمداد است و گاهی مطلق خواندن از آن منظور است. مثل: ((فَلَم یَزِدهُم دُعائی اِلّا فِراراً. )) نوح/6. پس خواندنم جز فرار و اعراض آنها نیفزود. و گاهی مراد همان درخواست و استمداد است. مثل: ((الحمدالله الذی وهب لی علی الکبر اسمعیل و اسحق ان ربی لسمیع الدعا)) ابراهیم / 39. ((ستایش مر خدایی را سزاست که در زمان پیری، اسمعیل و اسحاق را عنایت فرمود، همانا پروردگار من البته دعای بندگان را خواهد شنید)) آیه الله مشکینی در معنای لغوی و اصطلاحی دعا می گوید: (( دعا در لغت به معنی صدا زدن و به یاری طلبیدن و در اصطلاح اهل شرع، گفتگو کردن با حقتعالی، به نحو طلب حاجت و درخواست حلّ مشکلات از درگاه او و یا به نحو مناجات و یاد صفات جلال و جمال ذات اقدس اوست.)) منبع: راز و رمز نیایش، اسد الله اسدی گرمارودی.
برچسب‌ها: دعا, لغت

دعا در لغت به معنای خواندن (صدا زدن) و درخواست کردن است. این واژه اصطلاحاً در مورد خواندن خدا و مسئلت از او به کار رفته است. احادیث فراوانی وجود دارد که دعا را نوعی عبادت و بندگی خدا می داند، همان گونه که در کلام امام صادق (ع) آمده است:

((الدُّعاءُ هُوَ العِبادَهُ)) ((دعا عبادت پروردگار است))

و در حدیث دیگری در تفسیر آیۀ: ((إِنَّ الَّذینَ یَستَکبِرُونَ عَن عِبادَتی سَیَدخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ))

(کسانی که از عبادت من تکبّر ورزند به زودی با ذلّت وارد دوزخ می شوند.)

آمده است که منظور از عبادت، دعا است و بهترین عبادت نیایش است.

منبع: کافی، ج 2، ص 467.

برچسب‌ها: معنای, دعا, لغت